Onderstaand fragment is afkomstig uit dezelfde preek. Augustinus legt uit hoe
drie soorten doden weer tot leven kunnen komen: voor elke dode is er hoop.
Dierbare broeders en zusters, we kunnen leren dat zij die leven,
moeten zorgen in leven te blijven en dat zij die dood zijn, weer tot
leven moeten zien te komen. Is er een zonde opgekomen in uw
hart maar hebt u hem nog niet begaan? Toon berouw, verbeter uw
gedachten, laat de dode opstaan in de woning van uw geweten.
Hebt u gedaan wat in u opkwam? Nog geen reden tot wanhoop.
De dode is niet opgestaan in huis, laat hij opstaan zodra hij is
uitgedragen. Laat hij berouw krijgen van zijn daad en meteen weer
tot leven komen. Laat hij de diepte van het graf niet binnengaan, laat
hij de zware steen van de gewenning niet bovenop zich krijgen.
Maar misschien dat mijn woorden iemand bereiken die al
onder de zware last van zijn gewoontes gebukt gaat, die al wordt
neergedrukt door het gewicht van de gewenning en al vier dagen
stinkt. Zelfs hij hoeft niet te wanhopen: de doden zijn beneden, maar
Christus is boven. Door luid te roepen kan Hij het gewicht van de
aarde opzij schuiven, Hij kan persoonlijk de dode daarbinnen levend
maken en hem aan zijn leerlingen geven om zijn zwachtels los te
maken. Ook zulke mensen moeten boete doen. Want ook toen
Lazarus na vier dagen was opgewekt, was er in hem geen spoor van
stank meer te bekennen.
Dus wie leeft moet zorgen in leven te blijven, en wie dood is moet
snel weer tot leven zien te komen, welke dood van deze drie hij ook
gestorven is.
(uit: Sermo 98,7)